Podręcznik
użytkownika

4.6 Artykulacja

Zakładka "Artykulacja" przeznaczona jest do przeglądu i wizualizacji pozycji żuchwy względem szczęki.

Aby zmienić pozycję żuchwy względem szczęki należy uaktywnić zakładkę „Artykulator”. Program wyświetli 2 nowe obiekty pomocnicze - kłykcie. Każdy kłykieć posiada własny lokalny układ współrzędnych, który wyznacza sposób poruszania się żuchwy w trybie artykulatora.

Znajdujące się na tej zakładce elementy pozwalają na:

Rys 1.

Każdy z powyższych opcji to ruch na płaszczyźnie. Położenie tej płaszczyzny wyznaczają 2 dodatkowe parametry - left and right condyle eminence angle. W pierwszym przypadku ( Rotacja wokół kłykci ) nie maja one znaczenia gdyż jest to ruch obrotowy wokół osi przecinającej obydwa kłykcie. Przy rotacji wokół pojedynczego kłykcia ruch żuchwy to rotacja w płaszczyźnie. Kątowe odchylenie tej płaszczyzny wyznacza condyle eminence angle przeciwległego kłykcia w stosunku do tego wokół którego zachodzi obrót.

Protruzja to ruch prostoliniowy na płaszczyźnie. Płaszczyzna odchylona jest od poziomu globalnego układu współrzędnych o kąt będący średnią arytmetyczną kąta rotacji wokół lewego i prawego kłykcia.

Wskazówka: Gdy zmieniasz wartości pól numerycznych możesz również użyć klawiszy „strzałka w górę/strzałka w dół” żeby zmienić wartość o 0.1 oraz klawiszy „PageUp/PageDown” do zmiany wartości o 1.0.

Powyższe opcje ruchu żuchwy pozwalają symulować ruch żuchwy możliwie podobny do tego, który obserwuje się w naturalnym funkcjonowaniu zespołu szczęka-żuchwa. Można obejrzeć podgląd takiego ruchu klikając przycisk „Pokaż animację”. Panel podgladu animacji zawiera nastepujące opcje:

Rys 2.

Animowany będzie aktualnie wybrany sposób ruchu żuchwy – jeden z ruchów obrotowych żuchwy lub protruzja.

Po każdej z tych zmian, można sprawdzić stan kontaktu zębów przez podgląd okluzji w oknie animacji

Rys 3.

Zmiana położenia żuchwy w symulacji artykulatora może powodować wzajemne przenikanie zębów żuchwy i szczęki. Taka sytuacja sygnalizowana jest na okluzogramie niebieskim kolorem co oznacza, że w tym miejscu dystans między powierzchnią w tych miejscach jest mniejszy od zera, co oznacza że jedna powierzchnia przenika drugą.

Wyświetlanie pomocniczych zdjęć rentgenowskich

Umiejscowienie punktów zamocowania osi obrotu żuchwy ( lewy i prawy kłykieć ) może ułatwić zdjęcie RTG (ang. X-Ray) umieszczone w płaszczyźnie YZ. Zdjęcie powinno być wcześniej skalibrowane (o tym więcej w rozdziale 17.4. "Zdjęcia") tak aby skala zdjęcia odpowiadała skali modelu. W przeciwnym razie poprawne spozycjonowanie zdjęcia nie będzie możliwe.

Opcje związane ze zdjęciami rentgenowskimi ulokowane są w grupach Zdjęcie cefalometryczne i Zdjęcie projekcji przedniej, które domyślnie mogą być zwinięte. Kliknij na obszar grupy aby ją rozwinąć.

Rys 4.

Aby użyć zdjęcia RTG należy je wybrać z rozwijanej listy w sekcji „Zdjęcie cefalometryczne”. Na liście ukażą się tylko zdjęcia dowiązane do modelu. Jeśli zdjęcia dostarczone są osobno, można je dodać w zakładce „Zdjęcia”. Wybrane zdjęcie najprawdopodobniej nie będzie pokrywać się z modelem, dlatego należy skorygować jego położenie. Pola numeryczne y i z odpowiadają za przesuwanie zdjęcia w płaszczyźnie YZ, natomiast parametr Rotacja za obrót w tej płaszczyźnie.

Rys 5.

Analogicznie można dodać zdjęcie frontalne ( wykonane z przodu twarzy ) i pozycjonować je w płaszczyźnie frontalnej ( YX ) za pomocą parametrów z sekcji „Zdjęcie projekcji przedniej”.

Wskazówka: Do pozycjonowania najlepiej użyć widoków ortogonalnych ( Right/Left view, Front/view ), chociaż w pewnych okolicznościach obrót widoku może ułatwić ustawienie zdjęcia. Jeśli podstawa pomocnicza zasłania niepotrzebnie fragment zdjęcia można ją łatwo ukryć klikając w odpowiednią ikonę .

Rys 6.